HOME   >>  Μιλώντας Writing   >>  Φαντασίας

Γιώργος Edalji (thats Ay-ψηλός-JI, παρεμπιπτόντως, επειδή Parsee ονόματα είναι πάντοτε στην πρώτη συλλαβή) είναι ο γιος του Staffordshire vicar ινδικής καταγωγής και του Scottish γυναίκα του. Ο Γιώργος είναι έτσι μισή κάστας, για να χρησιμοποιήσω τη γλώσσα του και αργά-Edwardian Βικτωριανής εποχής. Hes μια επιμελής, αν εγώ δεν διακρίνεται υπότροφος. Είναι αδιάφορος στον αθλητισμό, είναι μικρό ανάστημα και doesn't βλέπω πολύ καλά. Αυτός κοιμάται με τον πατέρα του πίσω από μια κλειδωμένη πόρτα, είναι στο κρεβάτι με 9:30, γίνεται μια μικρή πόλη δικηγόρος που αναπτύσσει το ενδιαφέρον στο τρένο χρονοδιαγράμματα και, κατ 'outlandish εκτροπής, δημοσιεύει άτομα οδηγός για τη σιδηροδρομική δικαίου.
    
    
     Arthur Conan Doyle (μετέπειτα Sir Arthur) γεννιέται στο Εδιμβούργο, ολοκληρώνει ιατρική σχολή και γενικά όποια και αν είναι συμβατά με το έργο που στήνει ο ίδιος, συμπεριλαμβανομένων γίνει μια παγκόσμια διάσημος συγγραφέας. Παρά το γεγονός ότι αυτός σκοτώνει off δημιουργίας του, το ντετέκτιβ Sherlock Holmes, δήθεν για να αφιερώσουμε χρόνο για να τα καθήκοντα της μεγαλύτερης βαρύτητας, η λαϊκή απαίτηση επιμένει ότι θα αυξηθεί ο χαρακτήρας από τους νεκρούς. Κάνει αυτό το προϊόν και να προκαλέσουν ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία από ό, τι πριν. Ο παντρεύεται δύο φορές και, ευτυχώς, επιδιώκει και το ενδιαφέρον για spiritualism, μεταξύ άλλων καλές αιτίες.
    
    
     Ίσως επειδή του που είναι η οικογένεια Edalji γίνει η αντικρυστές της εκστρατείας του δηλητηρίου στυλό γράμματα. Όταν διαμαρτύρονται, όλοι έχουν καταφέρει είναι η περαιτέρω επικέντρωση της προσοχής για τους ανεπιθύμητους. Όταν μια σειρά επιθέσεων σε ζώα ripping παραμένει άλυτο, Γεωργίου, κατά κάποιον τρόπο, καθίσταται ο κύριος ύποπτος. Πεπεισμένη για την villainy, της αστυνομίας, του δικαστικού συστήματος, πραγματογνωμόνων, ενόρκους και πιέστε τον δει καταδικασθεί για το έγκλημα και την έστειλε προβλέπονται για επτά χρόνια. Καλή συμπεριφορά βλέπει τον κυκλοφόρησε μετά από τρία.
    
    
     Ο Sir Arthur επιθυμεί να κάνει καλό και καταλαμβάνει Γιώργος Edaljis περίπτωση. Ο ερευνά τα γεγονότα, αναλύει τις δυνατότητες, κομμάτια προβλέπεται γείτονες και τους υπαλλήλους που έχουν εμπλακεί. Δημιουργεί μια εναλλακτική εξήγηση των γεγονότων και το παρουσιάζει σε υπαλλήλους ζητώντας την απονομή χάριτος και αποζημίωση για τον Γιώργο, που από αυτό το διάστημα έχει μεταφερθεί στο Λονδίνο για να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Οι δύο άνδρες συναντώνται και την incongruity τους υποθέσουμε προσδοκίες της ζωής, όπως είναι ασυμβίβαστη που είναι άσχετο με το κοινό τους εστίαση στην περίπτωση Georges. Μετά από επίσημη εξέταση, ωστόσο, το Home Office Επιτροπή καταλήγει τελικά σε ένα διφορούμενο τρόπο. Edalji είχε καταδικασθεί για το έγκλημα και η καταδίκη έχει κηρυχθεί αβάσιμο? Αλλά κρίσιμο δεν είναι κηρυχθεί αθώος. Αυτός είναι ο λόγος που δεν βρέθηκε ένοχος, αλλά τότε δεν ήταν και τόσο αθώα, είτε δεν αξίζει αποζημίωση. Όταν, χρόνια αργότερα, ο Sir Arthur πεθαίνει και συνεργάτες του στάδιο spiritualist συγκέντρωση στην τιμή του στο Royal Albert Hall, Γιώργος προσκαλείται και παρίσταται, πλήρες με κιάλια καθώς φοβούνται ότι χάνετε μια λεπτομέρεια της δίκης. Η ψευδαίσθηση της εκδήλωσης καταλήγει σε αυτόν και σε κάποια φάση, νιώθει ο ίδιος να είναι στο επίκεντρο της προσοχής, για να ανακαλύψουμε ότι είναι κοντά χάσετε. Τα περισσότερα από τα αναλυτικά αναφέρεται στον εαυτό του και τον πατέρα του, αλλά η πραγματικότητα τότε τα σημεία που είναι σε άλλο εντοπίζονται άμεσα.
    
    
     Αλλά, παραδόξως, το ήσυχο τον Γιώργο Edalji και του Parsee (δεν Hindoo) πατέρας, Shapurji, ήταν πάντα το επίκεντρο της προσοχής απλά με το να είναι αυτοί που ήταν. Ακόμη και ο Sir Arthur, οι γιοι ενδεχόμενη πρωταθλητή, το αναφέρει σε μία από τις επιστολές, όταν γράφει ότι ήταν ίσως αναπόφευκτο ότι ένα σκούρο φλοιό κληρικός λαμβάνοντας ένα σταθμό στην κεντρική Αγγλία θα προσελκύει την προσοχή των άλλων τύπων που θα επιδιώκουν να υπονομεύσουν τον ίδιο, vilify αυτόν και επιχειρούν να εκδιώξουν τον ίδιο. Το μήνυμα είναι σαφές, ότι για να είναι διαφορετικό από ένα δεδομένο κανόνας είναι να καλέσω στο μίσος, τον φθόνο, τις διακρίσεις και τελικά ignominy. Η έκθεση παρουσιάζεται ως καθολική παραδοχή, ένας άγραφος στοιχείο της καθολικής κοινή λογική. Έτσι, ως μια εισβολή, οι συνήθεις κανόνες της δικαιοσύνης ποτέ δεν θα αφορούν, μια πραγματικότητα στην οποία αναφερθήκατε και αργά το βιβλίο όταν Γεωργίου, σάρωση του Albert Memorial με κιάλια του, ανακαλύπτει statuesque ενσάρκωση της έννοιας της δικαιοσύνης που δεν είναι φορώντας blindfold.
    
    
     Τι είναι τελικά τόσο ενοχλητική για Άρθουρ και Γεωργίου, ωστόσο, είναι η συνειδητοποίηση ότι οι δύο χαρακτήρες είναι παρείσακτους. Ο Γιώργος είναι που εκτός από την ομοιόβαθμούς Staffordshire από το δέρμα του χρώματος και φυλής αντιληπτή. Arthur, όμως, δεν ζει humdrum ζωής. Συμμετέχει ιδιωτικά σχολεία, προκρίνεται ως γιατρός και στη συνέχεια γίνεται μια διεθνή φήμη λόγω της ιδιότητάς τους γραπτώς. Παίρνει τη μειονότητα και εντοπίζει τις αιτίες τους, όμως, παρά την προφανή separateness από το κύριο σώμα της κοινωνίας, στη δική του περίπτωση η θέση του δεν είναι ποτέ ερμηνευτεί ως απειλή ή ένα μειονέκτημα, προφανώς επειδή το προνόμιο των separateness έχει διαφορετικό νόμισμα από το separateness ακόμη σχετική φτώχειας.
    
    
     Τώρα μια μόνιμη μνήμη του τη δική μου ιστορία του σχολείου μαθήματα ήταν πολύ αντιπροσωπευτική αναπαραγωγή μιας μεσαίας Victorian γελοιογραφία της καθολικής πυραμίδα της δημιουργίας. Είχε ο Θεός στην κορυφή, αμέσως σε επαφή μέσω των αγίων με τον Empress της Ινδίας και στη συνέχεια, κάτω στρώση στη διεύρυνση μαθήματα gentry και την αριστοκρατία, τα μέλη της κυβέρνησης και των δημοσίων υπηρεσιών, οι επαγγελματικές τάξεις και τους εμπόρους. Η εργατική τάξη θα μπορούσε ίσως να αγνοήσουμε τους προσωρινά τη φτώχεια στην παρηγοριά που προσφέρονται από γνωρίζοντας ότι είναι μια περικοπή πάνω από τα μέλη όλων των άλλων φυλών που, οι ίδιοι, ήταν απλώς ένα από τα ανθρωποειδή. Δεν ήταν πολλά περισσότερα στρώματα προς τα κάτω στο χαμηλό ζώα, τα περισσότερα εκ των οποίων slithered ή ανιχνεύσει. Άρθουρ και Γιώργος φαινομενικά μας λέει πολλά σχετικά με το ρατσισμό και τις φυλετικές διακρίσεις, σε μια κοινωνία που απεικονιζόταν ως την κορυφή της παγκόσμιας αυτοκρατορίας, ένα ουράνιο εστίαση για τη φιλοδοξία. Επίσης, μας λέει σχετικά με τη δύναμη του τεκμηρίου και έχει πολλά να πει πολύ ήσυχα και από υπόδειξη σχετικά με την κοινωνική τάξη και την ικανότητά του, ειδικά στη Βρετανία, για να νομιμοποιήσει διαφορά ως πρωτοτυπία ή εκκεντρικότητα σε ορισμένους τομείς, οι διαφορές που αλλού θα ήταν απειλές.

Related Article to Μια αναθεώρηση του Άρθουρ και Γεωργίου από